Go Dawgs!

 

Bij mijn eerste bezoek aan de stad was ik al gecharmeerd van Athens, Georgia.

Athens combineert het idee van ‘small town USA’ met ‘Southern hospitality’, zoals je die in veel Zuiderlijke staten vindt.

De mensen zijn er vriendelijk, in elkaar geïnteresseerd, groeten elkaar op straat. Op onverwachte plekken heb je leuke gesprekken. Het is er bovendien redelijk veilig.

Athens is niet al te groot. Ongeveer even groot als Zwolle. Maar Athens heeft wel een grote universiteit.

Omdat er zoveel jonge mensen rondlopen is er een breed scala aan bars en restaurants en vindt je er filmhuizen, kunstgaleries. Al sinds de jaren van REM en de B 52’s staat de muziekscene van Athens goed bekend.

Ook nu gebeurt er veel interessants op de podia van de stad.

Gecombineerd met de vriendelijkheid en veiligheid lijkt Athens mij een heerlijke plek om te wonen.

Op één punt heb ik mijn twijfels.

Ik ben geen fan van sport en zal dat waarschijnlijk nooit worden. Ik kijk nooit naar voetbal, wielrennen, tennis of welke sport dan ook. Ergens in de vroege jaren ’80 was ik voor het eerst en het laatst in een voetbalstadion.

Athens vereert The GeorgiaBulldogs. Overal in de stad kom je standbeeldjes tegen van bulldogs ter meerdere eer en glorie van het lokale American Football- team.

Ook ver buiten het seizoen kom je petjes en vlaggen met het logo van de club tegen.

Go Dawgs!, schreeuwt het je overal tegemoet.

De stad ligt op z’n gat als het team speelt.

Ik weet nog niet of ik zou kunnen leven in een stad die zo geobsedeerd is door sport.

Maar dat ga ik nog uitzoeken. En wie weer word ik ook wel een fan van de Dawgs.